← Wróć do archiwum

środa, 16 września 2026

Jaka diagnoza Doktorze?

  1. 1

    Rodzice 8-letniego chłopca zgłaszają się z powodu trudności szkolnych i niepokojącego zachowania dziecka.

  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6

Zostaw pole puste i kliknij, aby pominąć i zobaczyć kolejną podpowiedź.

Próba 1 z 6

Odpowiedź i wyjaśnienie

Diagnoza

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)

Opis przypadku

  1. Rodzice 8-letniego chłopca zgłaszają się z powodu trudności szkolnych i niepokojącego zachowania dziecka.
  2. Dziecko nie potrafi skupić uwagi, jest nadmiernie ruchliwe i impulsywne.
  3. Objawy występują zarówno w szkole, jak i w domu, i utrzymują się od kilku miesięcy – wydają się narastać.
  4. Rodzice wskazują, że chłopiec przerywa innym, gubi przedmioty, nie kończy zadań i ma trudność z czekaniem na swoją kolej co utrudnia socjalizację.
  5. W trakcie wizyty, lekarz nie zauważa symptomów o których mówią rodzice – chłopiec jest uważny i nie zaciekawiony rozmową.
  6. Badanie neurologiczne, wzrok, słuch oraz wyniki badań są prawidłowe.

Wyjaśnienie

ADHD to jedno z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych wieku dziecięcego, o podłożu głównie biologicznym i silnym uwarunkowaniu genetycznym, związane z odmiennym funkcjonowaniem obszarów mózgu odpowiedzialnych za uwagę, kontrolę impulsów i samoregulację. Objawy pojawiają się we wczesnym dzieciństwie i obejmują trzy główne obszary: zaburzenia koncentracji uwagi, nadmierną ruchliwość (nadaktywność) oraz impulsywność, przy czym u różnych dzieci mogą one dominować w odmiennych proporcjach.

W praktyce dziecko ma trudność ze skupieniem się i dokończeniem zadań, gubi przedmioty, jest nadmiernie ruchliwe, przerywa innym i nie potrafi czekać na swoją kolej, co utrudnia naukę oraz relacje z rówieśnikami. Aby rozpoznać ADHD, objawy muszą być nasilone nieadekwatnie do wieku, utrzymywać się przez dłuższy czas i — co istotne — występować w więcej niż jednym środowisku (np. w domu i w szkole) oraz realnie zaburzać funkcjonowanie. Warto pamiętać, że objawy bywają mniej widoczne w nowej lub angażującej sytuacji (np. podczas krótkiej wizyty u lekarza), dlatego rozpoznania nie można wykluczyć tylko na podstawie prawidłowego zachowania w gabinecie.

Rozpoznanie jest kliniczne i opiera się na szczegółowym wywiadzie od rodziców i szkoły, obserwacji oraz wykluczeniu innych przyczyn (m.in. zaburzeń wzroku i słuchu, chorób neurologicznych, zaburzeń lękowych czy trudności szkolnych o innym podłożu) — badania dodatkowe i badanie neurologiczne są zwykle prawidłowe. Postępowanie jest wielokierunkowe: oddziaływania psychospołeczne i behawioralne, psychoedukacja rodziców oraz wsparcie w szkole, a u części dzieci — zwłaszcza przy nasilonych objawach — farmakoterapia. Odpowiednio prowadzone leczenie istotnie poprawia funkcjonowanie i ogranicza wtórne następstwa (np. niepowodzenia szkolne czy niską samoocenę).