← Wróć do archiwum

wtorek, 8 września 2026

Jaka diagnoza Doktorze?

  1. 1

    38-letnia kobieta zgłasza się z powodu utrzymującego się od tygodni zmęczenia, osłabienia i braku apetytu.

  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6

Zostaw pole puste i kliknij, aby pominąć i zobaczyć kolejną podpowiedź.

Próba 1 z 6

Odpowiedź i wyjaśnienie

Diagnoza

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH)

Opis przypadku

  1. 38-letnia kobieta zgłasza się z powodu utrzymującego się od tygodni zmęczenia, osłabienia i braku apetytu.
  2. W wywiadzie wskazuje na stopniowo pojawiające się zażółcenie skóry i białek oczu oraz na ciemne zabarwienie moczu. Braku spożywania alkoholu czy narkotyków.
  3. Pacjentka choruje na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy. Ostatnio pojawiły się bóle stawów oraz dyskomfort w prawym podżebrzu.
  4. W badaniu stwierdza się żółtaczkę oraz powiększoną, lekko tkliwą wątrobę.
  5. Badania wykazują znacznie podwyższone aminotransferazy i stężenie gammaglobulin (IgG), przy ujemnych wynikach badań w kierunku wirusowych zapaleń wątroby.
  6. We krwi obecne są autoprzeciwciała, a biopsja wątroby uwidacznia zapalenie z gęstym naciekiem z komórek plazmatycznych.

Wyjaśnienie

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba wątroby o nieustalonej przyczynie, w której własny układ odpornościowy atakuje komórki wątrobowe, prowadząc do przewlekłego zapalenia. Choruje częściej płeć żeńska, a zachorowania występują w każdym wieku. AIH często współistnieje z innymi chorobami autoimmunologicznymi (np. autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy), co wspiera podejrzenie tego rozpoznania.

Przebieg bywa zróżnicowany — od skąpoobjawowego (przewlekłe zmęczenie, osłabienie, bóle stawów) po ostre zapalenie z żółtaczką, ciemnym moczem i dyskomfortem w prawym podżebrzu. W badaniach typowo stwierdza się znacznie podwyższone aminotransferazy oraz zwiększone stężenie gammaglobulin, zwłaszcza immunoglobulin klasy IgG, a we krwi obecne są autoprzeciwciała tkankowe. Warunkiem rozpoznania jest wykluczenie innych przyczyn uszkodzenia wątroby — przede wszystkim wirusowych zapaleń wątroby oraz uszkodzenia polekowego i alkoholowego.

Rozpoznanie opiera się na skojarzeniu obrazu klinicznego, podwyższonych aminotransferaz i IgG, obecności autoprzeciwciał oraz na biopsji wątroby, która uwidacznia zapalenie z gęstym naciekiem z komórek plazmatycznych. Nieleczona choroba prowadzi do postępującego włóknienia i marskości wątroby, a w skrajnych przypadkach do jej niewydolności. Leczenie polega na immunosupresji — zwykle glikokortykosteroidzie, często w skojarzeniu z azatiopryną — którą po uzyskaniu remisji kontynuuje się przewlekle; dobrze prowadzone leczenie wykazuje wysoką skuteczność.