← Wróć do archiwum

wtorek, 1 września 2026

Jaka diagnoza Doktorze?

  1. 1

    48-letni mężczyzna zgłasza się z powodu utrzymującej się od kilku dni gorączki, suchego kaszlu i znacznego osłabienia.

  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6

Zostaw pole puste i kliknij, aby pominąć i zobaczyć kolejną podpowiedź.

Próba 1 z 6

Odpowiedź i wyjaśnienie

Diagnoza

Wirus SARS-CoV-2 (zespół ostrej niewydolności oddechowej)

Opis przypadku

  1. 48-letni mężczyzna zgłasza się z powodu utrzymującej się od kilku dni gorączki, suchego kaszlu i znacznego osłabienia.
  2. Objawy narastały stopniowo przez tydzień, towarzyszyły im bóle mięśni i głowy.
  3. Przed wystąpieniem objawów pacjent spędził kilka dni na festiwalu muzycznym i kilku jego znajomych również zachorowało w tym okresie.
  4. Pacjent zgłasza wyraźne pogorszenie węchu i smaku.
  5. Przy niewielkiej duszności wysiłkowej pulsoksymetria wykazuje niskie wysycenie krwi tlenem.
  6. Badania krwi wykazują limfopenię oraz podwyższone CRP, D-dimery i ferrytynę.

Wyjaśnienie

SARS-CoV-2 to koronawirus wywołujący chorobę zakaźną COVID-19. Zakaża głównie drogą kropelkową i przez aerozol wydychany podczas mówienia, kaszlu czy kichania, a wnika do komórek nabłonka dróg oddechowych poprzez receptor ACE2. Okres wylęgania wynosi zwykle kilka dni; zakaźność jest największa tuż przed wystąpieniem objawów i w pierwszych dniach choroby, co sprzyja szerzeniu się zakażeń, zwłaszcza w skupiskach ludzi.

Przebieg bywa bardzo zróżnicowany — od zakażenia bezobjawowego, przez łagodne objawy przeziębieniowe, po ciężkie zapalenie płuc z niewydolnością oddechową. Do typowych objawów należą gorączka, suchy kaszel, ból gardła, zmęczenie, bóle mięśni i głowy, a stosunkowo swoiste jest przemijające zaburzenie węchu i smaku. W cięższych postaciach pojawia się duszność i spadek wysycenia krwi tlenem (hipoksemia), a w badaniach laboratoryjnych często stwierdza się limfopenię oraz podwyższone CRP, D-dimery i ferrytynę, odzwierciedlające nasiloną reakcję zapalną. Ryzyko ciężkiego przebiegu rośnie z wiekiem i przy chorobach współistniejących.

Rozpoznanie potwierdza się testem wykrywającym materiał genetyczny wirusa (RT-PCR) lub testem antygenowym. Większość chorych zdrowieje w domu, stosując odpoczynek, nawodnienie i leki objawowe (np. przeciwgorączkowe). W ciężkich przypadkach konieczne bywa leczenie szpitalne — tlenoterapia, leki hamujące nadmierną reakcję zapalną (glikokortykosteroidy), a u wybranych chorych leki przeciwwirusowe. Istotną rolę w ograniczaniu ciężkich zachorowań odgrywają szczepienia.