← Wróć do archiwum

czwartek, 6 sierpnia 2026

Jaka diagnoza Doktorze?

  1. 1

    Matka zgłasza się na nocny dyżur z 2-letnim chłopcem, u którego w środku nocy pojawiły się kaszel i trudności z oddychaniem.

  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6

Zostaw pole puste i kliknij, aby pominąć i zobaczyć kolejną podpowiedź.

Próba 1 z 6

Odpowiedź i wyjaśnienie

Diagnoza

Podgłośniowe zapalenie krtani (krup)

Opis przypadku

  1. Matka zgłasza się na nocny dyżur z 2-letnim chłopcem, u którego w środku nocy pojawiły się kaszel i trudności z oddychaniem.
  2. Dziecko jest niespokojne oraz ma widocznie intensywne ruchy oddechowe.
  3. Oddechom towarzyszy stridor (świszczący oddech) przy wdechu.
  4. Podczas wywiadu okazuje się, że objawy pojawiły się po dwóch dniach łagodnego kataru. Rodzice nie podróżowali z dzieckiem.
  5. W badaniu stwierdza się brak ślinotoku i brak trudności z połykaniem.
  6. Sporadyczny kaszel przypomina dźwiękiem szczekanie. PCR z wymazu z nosogardzieli potwierdza obecność wirusa RNA z rodziny Paramyksowirusów.

Wyjaśnienie

Krup (podgłośniowe zapalenie krtani) to ostra, wirusowa infekcja dróg oddechowych, w której obrzęk okolicy podgłośniowej zwęża drogi oddechowe dziecka. Najczęstszą przyczyną są wirusy paragrypy (z rodziny paramyksowirusów). Choruje głównie małe dzieci, między 6. miesiącem a 5. rokiem życia, ze szczytem w 2. roku; przebieg jest zwykle łagodny i samoograniczający.

Objawy poprzedza zwykle 1–3-dniowy łagodny katar, po czym — często w nocy — pojawia się charakterystyczny „szczekający” kaszel, chrypka oraz świst krtaniowy (stridor) przy wdechu, nasilający się przy niepokoju dziecka. W cięższych przypadkach dochodzą wciąganie międzyżebrzy i duszność. Ważne jest odróżnienie krupu od zapalenia nagłośni, w którym typowe są ślinotok, trudności w połykaniu i wysoka gorączka bez szczekającego kaszlu.

Rozpoznanie jest przede wszystkim kliniczne. W leczeniu podstawą są glikokortykosteroidy (np. deksametazon) zmniejszające obrzęk; w cięższych przypadkach stosuje się nebulizację adrenaliny i tlenoterapię. Większość dzieci można leczyć w domu, dbając o spokój i nawodnienie — hospitalizacji wymagają cięższe przypadki z narastającą dusznością.